Pensjonat Eden - to  jedna z największych  sopockich kamienic, zbudowano ją w 1908 roku.
wznosi się przy zamykającej teren Parku Południowego ul. ks. Kordeckiego. Budynek projektował Adolf Bielefeldt, ale od 1919 r. pensjonat był własnością Polaka, Józefa Draheima
Po 1945 r. budynek stał się  domem wczasowym funkcjonariu­szy UB. W  1992 r. pensjonat znalazł się na powrót w rękach rodziny Draheimów.

Willa, zbudowana w 1909 r. stoi przy  ul. Chrobrego. Reprezentuje rzadki w budownictwie willo­wym neogotyk; właściciel,  Friedrich Basner zgromadził w swej sopockiej rezydencji niezwykłą kolekcję dzieł sztuki i rzemiosła artystycznego. Były w niej wspa­niałe meble gdańskie z XVII-XIX w., zbiór porcelany i fajansów z najbar­dziej renomowanych wytwórni europejskich, srebra oraz cenne obrazy mi­strzów flamandzkich, holenderskich, włoskich, niemieckich i gdańskich . Cenne wyposażenie po wojnie zaginęło..

 Muzeum Sopotu mieści się w  willi przy ul. Poniatowskieg.
Została wybudowana  w roku 1903 przez sopockiego  architekta Waltera Schulza dla Ernsta Augusta Claaszena, gdańskiego kupca, przedsiębiorcy i finansisty. Po jego śmierci w 1928 r. dom przeszedł w ręce gdańskiej rodzi­ny Meltznerów, a po 1945 r. stał się własnością rządową. W 1988 r. wpisana została do rejestru zabytków. Przez pewien czas mieściła się w nim Poradnia Pedagogiczno-Psychologiczna. W 2001 r. willę Claaszena oddano  nowo powstałemu Muzeum Sopotu.

Wille i kamienice z początku XX w. wznoszą się przy ul. Bitwy pod Płowcami oraz na ul. Grunwaldzkiej.  Zachowało się także kilka XIX-wiecz­nych, parterowych domków rybackich, znacznie starszych niż osada wokół pl. Rybaków.
Na ul. Grunwaldzkiej stoi niewielki, klasycystyczny dworek z I połowy XIX w., UJ) zwany czasem Małomiasteczkowym, a po lewej Dom pod Wieżą - okazała kamienica, w której w latach 1945-1947 kilkakrotnie bywał wicepremier Sta­nisław Mikołajczyk.

Grand Hotel, został zbudowany w latach 1925-1927 jako Hotel Casino.
 Przez wiele lat był to największy i jed­nocześnie najbardziej ekskluzywny hotel Sopotu, a potem całego polskiego Wybrzeża. Nawet w najbardziej siermiężnych czasach PRL czuło się tu nieco snobistyczny „powiew wielkiego świata". Przez Park Północny wiedzie al. Franciszka Mamuszki. Przy szerokiej plaży znajduje się przebudowany niedawno budynek, w którym mieści się założo­ny przez Andre Hiibnera-Ochodlo Teatr „Atelier" im. Agnieszki Osieckiej

 Łazienki Północne.  W 1819 r. pierwsze sopockie łazienki kąpielowe wzniósł  Kar! Christoph Wegner, ówczesny właściciel kilku sopockich posiadłości. Było to skromne przedsięwzięciie z przebieralniami i dwiema wannami do kąpieli w podgrzewanej wodzie morskiej. W 1823 r. Jean Georges Haffner zbudował zespół przebieralni i kabin kąpielowych dla panów - dały one początek Łazienkom Północnym
W 1903 r., podczas gene­ralnej modernizacji kąpieliska architekt miejski Paul Puchmiiller wzniósł  okazalszy budynek, który przetrwał aż do 1945 r., kiedy to wraz z Domem Zdrojowym został spalony przez Armię Czerwoną. Na ich miejscu w latach \ 967-1972 zbudowano wg projektu dr. Janusza Kowalskiego z Poli­techniki Gdańskiej  obiekt z tarasem spacerowym.

   Pomnik Marynarzy Polskich Poległych w la­tach 1939-1945.wzniesiony z głazów i ozdobiony kotwicą   Wokół rozmiesz­czono  ekspozycję rzeźby nowoczesnej.

Grodzisko - Jego powstanie datuje się na VIII w. n.e. (wcześniej istniała w tym miejscu osada otwarta). Był to niewątpliwie gród obronny Pomorzan, zniszczony i opus­toszały w X w. Jak podaje legenda, fortecę zdobyli, złupili i spalili Prusowie. Sopocki gród był stale zamieszkały - w odróżnieniu od innych grodzisk, tzw. refugiów.
 Dziś grodzisko składa się z dobrze zachowanych, stromych wałów, których pierwotna wysokość wynosiła ok. 6 m (współcześnie - ok. 2 m), głębokiej fosy i majdanu o wymiarach 45 x 50 m. Dostępu do twierdzy broni­ły ponadto mokradła, otaczające wyniosły grzbiet. Obecnie teren grodziska -przekształcony w skansen archeologiczny - jest oddziałem Muzeum Ar­cheologicznego w Gdańsku.