Home Zwiedzaj świat Japonia Japonia. Najważniejsze informacje
Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Korzystając z serwisu zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Jeżeli nie akceptujesz Polityki, prosimy nie korzystaj z naszej witryny.
Japonia. Najważniejsze informacje
Japonia.

Nihon, Nippon, państwo wyspiarskie we wschodniej części kontynentu azjatyckiego, obejmujące grupę Wysp Japońskich (Honsiu, Hokkaido, Kiusiu, Sikoku) oraz ok. 3 tys. mniejszych wysp w północno-zachodniej części Oceanu Spokojnego. Obszar 377 750 km2.

Stolica: Tokio, 7927 tys. mieszkańców (1992). Większe miasta (dane z 1991 w tys. mieszkańców): Jokohama 3151, Osaka 2645, Nagoya 2148, Sapporo 1621, Kyoto 1475, Kobe 1448, Fukuoka 1204, Kawasaki 1143, Hiroszima 1073, Kitakyushu 1039, Sendai 884, Kagoshima 536, Niigata 483, Nagasaki 448. Podzielona administracyjnie na 43 prefektury, 2 prefektury miejskie, miasto wydzielone Tokio (wszystko na Honsiu) oraz prowincję Hokkaido. Językiem urzędowym jest japoński. Waluta narodowa, jen, dzieli się na 100 senów.

Ludność

124 320 tys. mieszkańców (1992), co daje średnią gęstość zaludnienia 329 osób/km2. W 1991 w miastach zamieszkiwało 77% ludności. Mieszkańcami Japonii są przede wszystkim Japończycy (99%) oraz niewielkie grupy Koreańczyków, Chińczyków, Amerykanów, Filipińczyków.

Dwie największe grupy wyznaniowe tworzą szintoiści (40%) i buddyści (38%), poza którymi spotyka się protestantów i katolików. Zjawisko analfabetyzmu nie występuje. Średnia długość życia mężczyzn 76, kobiet 82 lata. Są to najwyższe wskaźniki na świecie.

Warunki naturalne

W ukształtowaniu krajobrazu Japonii dominującą rolę odgrywają obszary górskie, zajmujące niemal 2/3 powierzchni kraju. Największe obszary nizinne położone są wzdłuż wybrzeży. Góry w Japonii osiągają znaczne wysokości, charakteryzują się urozmaiconą rzeźbą typu alpejskiego. Najwyższym szczytem jest, położony w środkowej części wyspy Honsiu, wulkan Fuji-san. Ogółem na wyspach japońskich znajduje się 196 wulkanów, z których 30 jest aktywnych. Japonia znajduje się w strefie aktywnej sejsmicznie, rocznie notuje się tutaj ok. 7500 wstrząsów. Silne trzęsienia ziemi występują raz na kilka lat. Sieć rzeczną Japonii tworzą liczne, lecz krótkie rzeki o dużym spadku wód i znacznym potencjale hydroenergetycznym. Najdłuższa z rzek, Shinano na Honsiu, liczy 367 km, do dłuższych zaliczają się także Tone na Honsiu (322 km) oraz Ishikari na Hokkaido (268 km). Dorzecza rzek japońskich są z reguły niewielkie. Rzeki, ze względu na znaczny spadek, liczne progi i wodospady, jedynie w nieznacznym stopniu nadają się do wykorzystania jako szlaki wodne. Większa część obszaru Japonii pozostaje pod wpływem klimatu podzwrotnikowego. Kraj znajduje się w strefie oddziaływania monsunowej cyrkulacji powietrza. Pomiędzy sierpniem a wrześniem często występują tajfuny, którym towarzyszą obfite ulewy. Średnia temperatura stycznia notowana w stolicy kraju (Tokio) wynosi 4°C, lipca zaś 25°C. Roczna suma opadów 1565 mm.

Historia

W początkach naszej ery Japonię zamieszkiwało szereg odrębnych plemion. Proces ich zjednoczenia dokonał się w I w., gdy powstało pierwsze państwo japońskie - Yamato. W IV w. Japonia podbiła część Korei, skąd na wyspy japońskie dotarł buddyzm szeroko rozpowszechniając się przez następne stulecia. Od początku VII w. zaznaczał się w Japonii wyraźny spadek rangi cesarzy. Faktycznymi dysponentami władzy byli najpierw buddyjscy mnisi, później przedstawiciele potężnych rodów magnackich. W IX w. do władzy doszedł ród Fujiwara, następnie w 1192 przedstawiciel rodu Minamoto - Yoritomo, który wybrany na shoguna (naczelnego wodza) przejął pełnię władzy nad państwem. Po śmierci kolejnego shoguna - Takanuji Ashikaga - państwo uległo rozpadowi na szereg oddzielnych prowincji rządzonych przez przedstawicieli poszczególnych rodów magnackich. Prowincje prowadziły ze sobą nieustanne walki. W XVIII w. jednemu z władców feudalnych - Togukawie Ieyasu - udało się na powrót zjednoczyć Japonię, przywrócić system centralnej władzy nad krajem. Nowy władca zbudował sprawne państwo ze stolicą w Edo (dzisiejsze Tokio). W polityce zagranicznej zastosował ścisły izolacjonizm handlowy, zerwał wszelkie kontakty z zagranicą, zmusił do wyjazdu z kraju wszystkich Europejczyków. Gospodarcza i polityczna izolacja Japonii przełamana została pod naciskiem państw zachodnich. W lipcu 1853 amerykańskie okręty wpłynęły na wody zatoki Uraga, ich dowódca komandor M. Perry zażądał w imieniu Stanów Zjednoczonych nawiązania stosunków handlowych. Japonia ustąpiła obawiając się interwencji zbrojnej. W późniejszym czasie nawiązała współpracę handlową z kolejnymi krajami: Wielką Brytanią, Rosją, Francją, Holandią i Portugalią. Liberalizacja stosunków z zagranicą doprowadziła do wzrostu napięć wewnątrz kraju. Przeciwnicy rządów shogunów domagali się restauracji władzy cesarskiej. W styczniu 1868 procesarscy powstańcy zdobyli pałac w Edo, zmuszając do zrzeczenia się rządów ostatniego shoguna - Yoshinobu Tokugawę. Nowym władcą Japonii został cesarz Mutsuhito, który zlikwidował shogunat i zainicjował system reform społecznych i ekonomicznych zwanych restauracją Meidżi. Państwo przeszło szereg głębokich przeobrażeń, prowadzono systematyczną politykę modernizacji kraju, opartą na wzorach zachodnich. Na przełomie XVIII i XIX w. Japonia przekształciła się w wschodnioazjatyckie mocarstwo, pokonując m.in. Chiny (1894), Rosję (1904), anektując Koreę (1905). Opowiadając się w I wojnie światowej po stronie aliantów Japonia uzyskała niemieckie posiadłości na Oceanie Spokojnym. W tym okresie w kraju szybko rozwijał się przemysł i handel. W 1931 wojska japońskie rozpoczęły wojnę w Mandżurii, zajmując do 1933 cały kraj, na obszarze którego proklamowano powstanie marionetkowego państwa Mandżukuo. Zabór Mandżurii spotkał się z ostrym sprzeciwem opinii międzynarodowej, skutkiem czego Japonia wystąpiła w 1933 z Ligi Narodów. W 1937 wybuchła wojna z Chinami, w wyniku której wojska japońskie opanowały niemal wszystkie ważne miasta Chin. Dalsza ekspansja w Azji nie była już możliwa bez konfrontacji militarnej ze Stanami Zjednoczonymi, którym zaczęła zagrażać rosnąca potęga Japonii w tej części świata. Japończycy rozpoczęli wojnę niszcząc stacjonującą w Pearl Harbour na Hawajach amerykańską flotę Pacyfiku (XII 1941). Po początkowych sukcesach armii japońskiej inicjatywa przeszła w ręce Amerykanów, którzy do 1945 pokonali Japończyków.

Okupacyjne władze amerykańskie wprowadziły w Japonii demokratyczny system sprawowania władzy. Cesarzem pozostał zasiadający na tronie od 1926 Hirohito, był on jednak zmuszony zrzec się boskich przymiotów swego panowania. Odbudowana z niemal kompletnej ruiny gospodarka japońska, dzięki wydatnej pomocy amerykańskiej, od początku prezentowała wysoki poziom zaawansowania techniczno-technologicznego. Japonia dynamicznie rozwijała się, szybko stając się potęgą przemysłową i handlową w skali świata. Uchwalona w 1946 konstytucja zabrania używania wojsk japońskich poza terenami kraju. Ewenementem powojennej japońskiej polityki jest fakt, że państwo będące drugą po Stanach Zjednoczonych potęgą gospodarczą, faktycznie nie prowadziło własnej polityki zagranicznej. Przełomem w tej kwestii może okazać się sprawa Wysp Kurylskich, których zwrotu Japonia żąda bardzo stanowczo, uzależniając od tej kwestii swą pomoc gospodarczą dla Rosji.

Ustrój polityczny

Japonia jest monarchią parlamentarną. Funkcje głowy państwa sprawuje cesarz, władza ustawodawcza należy do dwuizbowego parlamentu (Kokkai). W jego skład wchodzi Izba Reprezentantów, licząca 500 członków, wybieranych w wyborach powszechnych na okres 4 lat, i Izba Radców - 252 członków, powoływanych na okres 6 lat (połowa składu odnawiana co 3 lata). Władzę wykonawczą sprawuje rząd odpowiedzialny przed parlamentem. Szefa rządu mianuje cesarz.

Gospodarka

Kraj posiada bardzo niewielkie, choć zróżnicowane złoża surowców naturalnych. Istotne z punktu widzenia gospodarki narodowej są złoża rud cynku, ołowiu oraz miedzi. Ze względu na trudne warunki wydobycia i związane z tym wysokie koszty ogranicza się wydobycie węgla kamiennego.

Przemysł

Japoński przemysł przetwórczy zalicza się do najnowocześniejszych i najbardziej wydajnych na świecie. Pod względem potencjału gospodarczego Japonia zajmuje drugą pozycję za Stanami Zjednoczonymi. W 1993 wśród 25 największych przedsiębiorstw przemysłowych świata 6 pochodziło z Japonii. Były to koncerny Toyota, Nissan, Honda (samochodowe), Hitachi (elektroniczny), Matsushita, Toshiba (elektryczne). Ich łączne obroty w 1993 wyniosły 365 mld USD. Niezwykle silnie rozwinął się japoński przemysł hutnictwa stali, produkujący w 1992 98 132 mln t stali surowej, będący podstawą przemysłu stoczniowego i samochodowego. Głównymi ośrodkami hutniczymi są miasta: Jawata, Amagasaki, Nagoja, Kobe, Kawasaki. Japoński przemysł okrętowy od wielu lat zajmuje przodującą w świecie pozycję, pomimo wyraźnie w tej branży rysującego się trendu spadkowego. Przemysł stoczniowy skoncentrował się w regionie miast: Nagasaki, Sasebo, Nagasu, Osaka, Jokohama, Jokosuka. Japoński przemysł samochodowy, który w 1992 wyprodukował 9374 tys. samochodów osobowych oraz 3106 samochodów ciężarowych i autobusów, zajmował zdecydowanie pierwsze miejsce w świecie. Najważniejsze ośrodki przemysłu samochodowego znajdują się w miastach Toyota, Hiroszima, Szizuoka, Nagoja, Jokosuka, Oppana. Japonia przoduje w dziedzinie produkcji obrabiarek i robotów przemysłowych. Szczególną renomą cieszy się przemysł elektroniczny, optyczny i mechaniki precyzyjnej. Ponad połowa komputerów produkowanych na świecie pochodzi z Japonii. Zasłużone uznanie, ze względu na swą wysoką jakość, zdobyły japońskie aparaty fotograficzne, zegarki, lornetki, maszyny do szycia. W Japonii produkuje się szereg urządzeń przemysłowych powszechnego użytku, m.in.: telewizory, radia, pralki, lodówki. Niezwykle dobrze rozwinęły się zakłady branży chemicznej, głównie przemysł petrochemiczny i produkcja nawozów sztucznych. Waga przemysłu włókienniczego w gospodarce narodowej kraju w ciągu ostatnich dziesięcioleci relatywnie zmalała, choć Japonia pozostaje nadal znaczącym eksporterem wyrobów włókienniczych. Charakterystyczną cechą przemysłu japońskiego jest koncentracja jego najważniejszych ośrodków wzdłuż wybrzeża i wokół największych ośrodków miejskich. Znaczna część japońskiego potencjału przemysłowego skupiła się w 4 rejonach: Tokio-Jokohama, Osaka-Kobe, Nagoja i na północy wyspy Kiusiu.

Rolnictwo

Również gospodarka rolna kraju stoi na bardzo wysokim poziomie. Pomimo ograniczonego areału ziem uprawnych, kraj w 75% jest samowystarczalny żywnościowo. Korzystny klimat pozwala na uzyskanie dwóch zbiorów w ciągu roku. Do najważniejszych roślin uprawnych należy ryż, pszenica, jęczmień oraz owoce, jarzyny i ziemniaki. Gospodarka hodowlana, ograniczona niewielkimi obszarami łąk i pastwisk, ma zdecydowanie drugorzędne znaczenie. Niedobór białka zwierzęcego równoważy w Japonii bardzo dobrze rozwinięte rybołówstwo, które w znacznej mierze uzupełnia bilans żywnościowy kraju. Największe porty rybackie znajdują się w Hakodate i Shimonoseki. Dochód narodowy w 1992 wynosił 28 190 USD na 1 mieszkańca. Średnia stopa inflacji w latach 1980-1992: 1,5%.

Handel

Do największych partnerów handlowych kraju należą: Stany Zjednoczone, Chiny, Tajwan, Indonezja, Hongkong, Korea Południowa, Niemcy. Obroty z zagranicą w 1992 wynosiły: import - 240 600 mln USD, eksport - 360 900 mln USD.

Informacje turystyczne

Godne odwiedzenia są m.in. Tokio, Kyoto, Nara, Hiroszima, wulkan Fuji-san, Okinawa, Izu, Hakone, Nikko, Osaka, Jokohama, Hokkaido, Kanazawa, spektakle teatru Kabuki.
 
 
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami

Online:

Naszą witrynę przegląda teraz 13 gości